Chiny, Asia Import

Kierunki importu

Import z Azji

Pomożemy Ci zdobyć rewelacyjne produkty w jeszcze lepszych cenach prosto z dalekowschodnich fabryk! Skorzystaj z naszego doświadczenia teraz!

Współpraca

Jeśli masz pytania skontaktuj się telefonicznie lub napisz maila.

zobacz warunki współpracy ›

Chiny

Chiny, państwo w środkowej i wschodniej Azji nad Morzem Żółtym, Morzem Wschodniochińskim i Morzem Południowochińskim.

Nazwy: chiń. Zhongguo, Chińska Republika Ludowa, ChRL, chiń. Zhonghua Renmin Gongheguo
Powierzchnia: 9,6 mln km2
Granice: Rosja (3645 km), Mongolia (4677 km), Korea Północna (1416 km), Wietnam (1281 km), Laos (423 km), Birma (2185 km), Indie (3380 km), Bhutan (470 km), Nepal (1236 km), Pakistan (523 km, poprzez terytoria administrowane), Afganistan (76 km), Tadżykistan (414 km), Kirgistan (858 km), Kazachstan (1533 km)
Ludność państwa: 1 330 mln mieszkańców dane szacunkowe CIA (2008)
Gęstość zaludnienia: 139,1 os/km2 (2008)
Języki: chiński (putonghua)
Podział administracyjny: 22 prowincje (sheng), 5 regionów autonomicznych (zizhiqu), 2 specjalne regiony administracyjne (Hongkong, Makau), 4 miasta wydzielone (zixiashi)
Stolice: Pekin
Waluty: yuan (CNY) = 100 fen
Święta państwowe: 1 X  — rocznica proklamowania ChRL (1949)
Oficjalne strony WWW: www.cnta.com (serwis Chińskiej Narodowej Organizacji Turystyki), www.china.org.cn (nieoficjalny serwis internetowy Chin)

Gospodarka Chin


Chiny. Gospodarka. Chiny są krajem rozwijającym się o gospodarce centralnie planowanej. Przed utworzeniem ChRL (1949) Chiny były półfeudalnym, zacofanym krajem rolniczym, uzależnionym od kapitału zagranicznego. Po 1949 wprowadzono wiele zmian społeczno-gospodarczych, a przede wszystkim reformę rolną i nacjonalizację głównych działów gospodarki, co zapewniło dominującą pozycję sektorowi państw. w wielosektorowej gospodarce. Realizacja kolejnych planów 5-letnich przyczyniła się zwłaszcza do rozwoju przemysłu ciężkiego. W 1952–57 przeprowadzono w Chinach kolektywizację rolnictwa. W 1958 rozpoczął się proces łączenia spółdzielni produkcyjnych i przekształcania ich w komuny ludowe. W wyniku tzw. socjalistycznej przebudowy prywatnego rzemiosła, przemysłu i handlu pod koniec lat 50. pozostał w Chinach tylko sektor państwowy i kolektywny. Mimo początkowo dużego tempa rozwoju, czynniki takie jak: izolacja gospodarcza, długotrwały priorytet przemysłu ciężkiego, dysproporcje w rozwoju poszczególnych dziedzin gospodarki oraz liczne eksperymenty („wielki skok”, komuny ludowe, „rewolucja kulturalna” itp.) przyniosły chińskiej gospodarce ogromne straty; w okresie „rewolucji kulturalnej” (1966–76) nastąpił spadek produkcji przemysłowej o ok. 15–20%. Pod koniec 1978 zapoczątkowano nową strategię rozwoju gospodarczego, przyznając priorytet rolnictwu, przed przemysłem ciężkim i lekkim. W 1979–84 zlikwidowano komuny ludowe i wprowadzono gospodarstwa indywidualne (dzierżawa ziemi od państwa na 5–10 lat), oparte na rodzinnej odpowiedzialności za produkcję. W 1984 aż 99% rodzin chłopskich pracowało w tym systemie, Chiny osiągnęły dzięki temu samowystarczalność w produkcji zbóż (głównie ryżu), a nawet uzyskały nadwyżki eksportowe. Zmiany w rolnictwie ożywiły ekonomicznie wieś i umożliwiają stopniowe przechodzenie do nowoczesnej gospodarki towarowej. Reforma objęła również przedsiębiorstwa — uzyskały pewną samodzielność gospodarczą, uwarunkowaną rentownością. W programie modernizacji gospodarki istotne znaczenie ma polityka jej otwarcia na zewnątrz; dotyczy ona zarówno rozwoju zagranicznych stosunków handlowych, jak i importu zagranicznych technologii (głównie z Japonii) oraz inwestycji obcych. W Chinach funkcjonują przedsiębiorstwa stanowiące wyłącznie własność zagraniczną, jak również przedsiębiorstwa mieszane (chińsko-zagraniczne), w których podział zysku jest dokonywany zgodnie z udziałem wkładu kapitałowego. Na podstawie specjalnych aktów prawnych utworzono w Chinach 5 tzw. nowych stref ekonomicznych (Shenzhen, Zhuhai, Shantou, Xiamen, Hajnan) oraz wyznaczono 14 miast nadmorskich (tzw. miasta otwarte), które stały się uprzywilejowanymi regionami dla realizacji inwestycji zagranicznych. Utworzono giełdy papierów wartościowych (Pekin, Szanghaj, Shenzhen, Shenyang) oraz pierwszą giełdę kapitałową w Szanghaju. W wielu prowincjach powstają tzw. regiony rozwoju ekonomiczno-techniczne, w których także jest preferowany kapitał obcy. W 1979 było w Chinach zaledwie 20 przedsiębiorstw z udziałem obcego kapitału, do końca 1990 powstało ich ok. 200 tys. (w tym ponad 3 tys. wyłącznie z kapitałem zagranicznym). W 1979–97 inwestycje zagraniczne w Chinach wynosiły ok. 348 mld dolarów USA, z czego 220 mld przypadało na inwestycje bezpośrednie. Kapitał obcy jest zaangażowany w różnych formach w ponad 300 tys. przedsięwzięć; najwięcej zainwestowano w specjalnych strefach ekonomicznych (Shenzhen, Shantou, Zhuhai, Xiamen, Hainan). Chiny są coraz aktywniejsze w inwestowaniu własnych kapitałów za granicą; 1997 własnością Chin stało się ponad 5350 przedsiębiorstw zlokalizowanych w 140 krajach świata. Wzrost PKB w latach 1990–97 wyniósł 11,9%, w 2005 9,9%. Największy udział w tworzeniu produktu materialnego netto ma przemysł — 49,2% (w tym produkcja rzemieślnicza stanowi ok. 1/3), rolnictwo — 11,7%, usługi — pozostałą część. Produkt krajowy brutto wg parytetu siły nabywczej na 1 mieszkańca — 5,3 tys. dolarów USA (2007).

Dane teleadresowe w Polsce
Ambasada Chin
Adres: Bonifraterska 1, 00-203 WARSZAWA
Telefon: 22-8313836
Fax: 022-6354211
http://pl.china-embassy.org/pol/